Lippenrood

Dit is waarom ik m’n lippen rood maak.

Ooit was ik met m’n clownsschool aan het clownen omdat de Kleine Houtstraat in Haarlem de gezelligste winkelstraat van heel Nederland was. Ik liep weer met m’n grote rol onder m’n arm en zocht zin(nen). M’n clownsjuf gaf me toen een opdracht:”Schrijf maar een gedicht over de hoedanigheid van het weer!”.

Dus ik ging staan en begon te schrijven, ook al wist ik niet wat ik zou schrijven. Het woei pittig, dus ik stond met m’n benen stevig, een beetje wijd, de rol om m’n linkerarm, m’n grote clownstas aan m’n schouder. Eerst schreef ik maar wat het was. En daarna volgde meer:

de hoedanigheid van het weerhoe danig is het weer?

ik vraag het aan de wind
ik ben behoorlijk danig
zegt de wind
wat is behoorlijk?
vraag ik
luister maar
zegt de wind
ik luister
heel goed
nog beter
en hoor het ritme
van m’n vinger
en weet
mijn lippen zijn
nog niet
rood
genoeg

Toen wist ik het. Waarom niemand op me lette, als clown. Waarom iedereen maar voorbij liep. Ik ging m’n lippen stiften.