De kunst van het conflict

Theaterwet: “Eerst bevestig je de harmonie, daarna komt het conflict vanzelf…” 

Het conflict is een gegeven. Je kunt daar tegen vechten. Is ook wel een goed idee: daar wordt het groter van. Nèt zo lang, tot je kunt zien waar het ècht over gaat: een Verborgen Verlangen.

De kunst van het conflict is om je niet te richten op een oplossing, maar op dankbaarheid. Er vanuit gaande dat een conflict altijd op de goede tijd komt. Je bent ergens rijp voor maar je weet nog niet wat het is.

De pijn van het conflict geeft aan dat het iets is, dat in je leven nog geen bestaansrecht had èn het is tegelijkertijd de wee waarmee jij het geboren laat worden.

Twee conflicterende partijen bieden elkaar dan de gelegenheid om daar – om te beginnen – woorden voor te vinden. Zodat de eigenste  daden er aan toe gevoegd kunnen worden.

Makkelijk gezegd! In het vuur van een conflict lijken de woorden op hol geslagen. De kunst van het conflict begint met de eerste snelheid beteugelen in geschreven taal, zodat de woorden vastliggen, hanteerbaar en aanraakbaar worden.

En als ze dan zo lief neerliggen – de gekregen woorden – zijn ze te masseren. Masseren tot ze hun ontspannen betekenis vrijgeven. Daarmee wordt een conflict een vriendelijk advies aan jezelf en een openbaring van je eigen dynamiek!

wat betekent dat praktisch?

Schrijf je conflict per email aan mij (joke@de-ontdekking.org). De vurigste taal ontstaat als je doet alsof je een brief schrijft aan de persoon, met wie je het conflict hebt. Probeer dat niet te netjes te houden: de persoon in kwestie zal het nooit lezen. Zelfs verschrijvingen en spelfouten zijn welkom.

Ik maak dan een vertaling à € 26,50 per half uur. Ik zal van tevoren laten weten hoe lang ik er mee bezig ben.  

bijvoorbeeld:

Iemand vertelde me dat ze woedend was geworden op haar baas. Door de telefoon. Het was zelfs zo hoog opgelopen, dat ze hem “slappe lul” had genoemd. Nu schep ik altijd op dat ik elk scheldwoord lief kan krijgen, maar het lieve van deze wist ik niet. Ik beloofde haar dat ik het haar zou laten weten, als ik meer wist.

De volgende dag keek ik over de schouders van m’n man naar een pagina in De Volkskrant. Ik zag een fotoreportage van een woongroep die in en met de natuur leefde. Op één foto dreef een man op z’n rug in het water, op zijn borst speelde een kind. Van zijn lichaam kwamen alleen zijn gezicht, zijn borst èn het kopje van zijn “slappe lul” boven het wateroppervlak uit. Ik liet de woedende vrouw deze foto zien en vroeg haar wat “slappe lul” nu betekende voor haar. “O! Tijd voor ontspanning!” zei ze.

 

Een nieuwe vertaling van relaties en wat die met zich meebrengen.